Μοναξιά στο τέλος του χειμώνα

Τιμή θεάματος

Pastaflora nights

Πειραματισμός

Παίρνοντας αφορμή από ένα άρθρο δημοσιευμένο πρόσφατα στο διαδίκτυο για τον πειραματισμό στη φωτογραφία, δε θα μπορούσαμε παρά να αναρωτηθούμε και εμείς ως καλλιτέχνες κάποια πράγματα γύρω από αυτό το ζήτημα.
Ο πειραματισμός στην Τέχνη γενικότερα αλλά και στη φωτογραφία δεν είναι καινούριος. Οι καινοτόμες ιδέες κάποιων ανθρώπων, την εποχή στην οποία ζουν, μπορεί να φάνταζαν κοσμοϊστορικές, ανανεωτικές, έως και αιρετικές. Σήμερα μπορούμε να απολαμβάνουμε την αφρόκρεμα αυτών των ιδεών, αυτών που τελικά άξιζαν να μείνουν στη συλλογική μας συνείδηση, ως δεδομένες. Οι καλλιτέχνες που τόλμησαν στην εποχή τους να πάνε κόντρα στο ρεύμα αντιμετώπισαν όμως πολλές φορές την κατακραυγή μέχρι και την απόρριψη για να φτάσουν στο μέλλον να θεωρηθεί η Τέχνη τους πειραματική για την εποχή τους.
Σήμερα, υπάρχει ένα αντίστοιχο ρεύμα; Μια πρώτη ανάγνωση της σημερινής εποχής θα έφερνε εύκολα το "όχι" σαν απάντηση. Μια γρήγορη αναζήτηση σε όλες τις διαδικτυακές φωτογραφικές κοινότητες διαπιστώνει κανείς ότι όλοι λίγο-πολύ τραβάμε τις ίδιες φωτογραφίες. Από άλλες γωνίες, με άλλο φωτισμό, με διαφορετική φωτογραφική μηχανή, έγχρωμες ή ασπρόμαυρες, είναι σχεδόν ίδιες. Γλυκανάλατες λήψεις ενός αγγελικά πλασμένου κόσμου. Κατάλληλες για ένα κάδρο στο σπίτι μας ή για το ανέβασμά τους στον δικτυακό τόπο που προτιμάμε. Και η Τέχνη; Τι γίνεται με αυτή; Εγκαταλείπουμε κάθε προσπάθεια για περαιτέρω πειραματισμό στους "ειδικούς"; Ή μήπως κρύβουμε από τη δημόσια θέα τους όποιους πειραματισμούς μας για να αποφύγουμε την κριτική και καταφεύγουμε έτσι στο ήσυχο λιμάνι της κριτικής έκφρασης: "Nice photo!";
Ερωτήματα που σίγουρα ανοίγουν πολλά θέματα. Στη σημερινή εποχή όπου ο φωτογράφος έχει όλα τα μέσα στη διάθεσή του να πειραματιστεί και να πρωτοπορήσει, με φιλμ και χημικά, έγχρωμα ή ασπρόμαυρα, ψηφιακά, διάφορα φορμά, μετεπεξεργασία στο χαρτί και άλλα τόσα που δεν μπορούν να απαριθμηθούν. Άλλωστε η παρέμβαση του φωτογράφου στη φωτογραφία αρχίζει πριν το κλικ και τελειώνει στην τελική της παρουσίαση. Σε όλα τα ενδιάμεσα στάδια η ελευθερία για πειραματισμούς είναι ανεξάντλητη. 

Κορίνα

Cross processed fashion #2

Cross processed fashion

Το γλυκό φως του Ιανουαρίου

Νέα χρονιά, νέο φορμά

Η νέα χρονιά για τους καλλιτέχνες είναι μια ακόμα ευκαιρία για να εξερευνήσουν τους ορίζοντές τους στην τέχνη τους. Έχουμε ξαναγράψει σ' αυτό το ιστολόγιο για τις τελευταίες μας αναζητήσεις στον χώρο της φωτογραφίας με μέσα μιας περασμένης εποχής. Η νέα χρονιά λοιπόν μας βρίσκει να εγκαταλείπουμε ακόμη και το ορθογώνιο φορμά και να περνάμε στο τετράγωνο. Είναι κάτι που αγαπήσαμε στο παρελθόν και θα το αγαπήσουμε ξανά.
Το μεσαίο φορμά έχει κάτι το μαγικό. Πέρα από τις τετράγωνες διαστάσεις του έχει αυτό το "κάτι" που σε κάνει να ξεφεύγεις από τη συνηθισμένη (κοινή) οπτική αντίληψη και να περνάς σε μία τελείως νέα. Ο χώρος φαίνεται να αλλάζει προοπτικά και ο χρόνος να επιβραδύνεται, ακολουθώντας και αυτός τη διαδικασία λήψης που ακολουθείς. Η αντίληψή σου για τον κόσμο αλλάζει, όπως αλλάζει και ο τρόπος σκόπευσης από την οθόνη εστίασης. Η αντιμετώπισή σου απέναντι σε αυτό που φωτογραφίζεις αλλάζει καθώς από την σκόπευση από το ύψος σου περνάς στην σκόπευση από το ύψος της μέσης σου, χαμηλώνοντας το βλέμμα σου και ταυτόχρονα την ενδεχόμενη υπεροψία σου. Σε κάνει πιο ώριμο, πιο συνειδητοποιημένο απέναντι στο θέμα σου και τελικά στην ίδια την Τέχνη σου.
Αυτή η αλλαγή ματιάς βέβαια δεν συμβαδίζει με την ύπαρξη αυτού του ψηφιακού χώρου καθώς οι ανάγκες του για ψηφιακές εικόνες αντιβαίνουν στην όλη λογική του νέου εγχειρήματος. Βέβαια αυτό δε σημαίνει ότι αυτός ο χώρος θα εγκαταλειφθεί. Θα υπάρχει παράλληλα και στη νέα εποχή ακολουθώντας και αυτός τη δικιά του πορεία, όπως έκανε μέχρι τώρα. Η νέα, διοπτική ματιά των καλλιτεχνών θα αφορά μόνο τον πραγματικό κόσμο. Αυτόν που τελικά αξίζει να φωτογραφίζει κανείς.

Κόκκινο στο αστικό τοπίο