Με πειραματική ματιά

Στην πρόβα #2

Στην πρόβα

Με αφορμή μια παράσταση...

Παρακολουθώντας την παράσταση της θεατρικής ομάδας «Έναυσμα» στα πλαίσια του διημέρου των Αγωνιστικών Κινήσεων στη Θεσσαλονίκη δεν μπόρεσα να αντισταθώ στο να γράψω κάτι για αυτή. Όντας για πολλά χρόνια μέλος της ομάδας «Έναυσμα» δεν θα κρύψω και τη συγκίνησή μου για το ότι ένα νέο δυναμικό την έχει πλαισιώσει (μαζί με κάποιους από τους παλιούς) και συνεχίζει πολύ καλά αυτό που είχαμε ξεκινήσει.

Το κείμενο που επέλεξαν να ανεβάσουν στη σκηνή αυτά τα παιδιά δεν ήταν ένα τυχαίο κείμενο. Δεν ήταν ένα έργο από τα γνωστά που «παίζουν» στο χώρο, που μας λένε λίγο-πολύ μία από τα ίδια. Είναι το έργο ενός νέου παιδιού, που προσπάθησε και κατάφερε να μεταφέρει σε θεατρικό λόγο τον παραλογισμό της επίθεσης που βιώνουμε όλοι καθημερινά από το σύστημα και τους εκφραστές του. Και μάλιστα τα κατάφερε και καλά. Αναπαράγοντας και αποδομώντας  όλα τα σάπια ιδεολογήματα που μας πλασάρουν καθημερινά από τα ΜΜΕ και την εκκλησία μέχρι την ίδια την κυβέρνηση και αυτούς καθαυτούς τους εκπροσώπους του συστήματος. Με λίγα λόγια ο Κωστάκης δημιούργησε ένα θεατρικό έργο βασισμένο σε αυτά που συζητάνε και βιώνουν καθημερινά ο κάθε εργαζόμενος, ο κάθε νεολαίος, ο κάθε απολυμένος. Διακωμωδώντας τις περισσότερες πλευρές του συστήματος μέχρι το σημείο της καρικατούρας (ο αμερικάνικος ιμπεριαλισμός εμφανίζεται στο πρόσωπο της Πάρις Χίλτον), αλλά με καυστική γλώσσα απέναντί τους, το έργο «Το αφεντικό έχει πάντα δίκιο» είναι γραμμένο από ένα νέο για όλους τους νέους και όχι μόνο.

Η προσπάθεια λοιπόν αυτών των παιδιών αξίζει πολλά περισσότερα από ένα απλό χειροκρότημα στο τέλος της παράστασης. Και πρέπει να συνεχιστεί. Γιατί σε καιρούς που η Τέχνη που παράγεται δεν αντιστοιχεί στον παλμό της εποχής, τέτοιες προσπάθειες στέκονται σα φάρος στο πέλαγος της μαυρίλας και της μιζέριας που διακατέχει ένα μεγάλο μέρος του καλλιτεχνικού κόσμου. Κι ας μη θεωρούν κάποιοι αυτά τα παιδιά «καλλιτέχνες» με την κρατούσα άποψη για τον όρο. Άλλωστε δεν τον χρειάζονται και δεν τον ζήτησαν ποτέ. Είναι όμως πραγματικοί καλλιτέχνες στην καρδιά όλων μας και όλων όσων αγωνίζονται για μια καλύτερη ζωή, για μια άλλη κοινωνία.

Όαση αστικών χρωμάτων

Ερήμωση

Τρίπτυχο #3

Τρίπτυχο #2

Τρίπτυχο #1

Πού τελειώνει η φωτογραφία;

(Ο τίτλος με αφορμή το τελευταίο άρθρο του Β.Καρκατσέλη στο Φωτογραφικό Είδωλο)

Είναι αλήθεια ότι όταν κάποιος ασχολείται με μία τέχνη αναπόφευκτα στην πορεία του γεννιούνται ερωτήματα σχετικά με αυτή, τον εαυτό του σε σχέση με αυτή, τη σχέση του με τους άλλους ανθρώπους κτλ. Πολλοί φωτογράφοι έχουν αναρωτηθεί: "Πού τελειώνει η φωτογραφία;" και ο καθένας έχει (ή δεν έχει) δώσει τη δικιά του απάντηση. Έτσι λοιπόν κι εγώ. Όπως έχω ξαναγράψει από αυτές εδώ τις γραμμές, η πρόσφατη επιστροφή μου στις παραδοσιακές μεθόδους φωτογραφίας (βλέπε αναλογική φωτογραφία) και μάλιστα σε ένα νέο φορμά, που μέχρι τώρα δεν είχα συνηθίσει, έβαλε αυτόν τον ηλεκτρονικό χώρο υπό αμφισβήτηση. Και με ένα τρόπο αυτή η νέα προοπτική με έκανε να αναρωτηθώ το παραπάνω και μάλιστα τι σημαίνει αυτό στη σημερινή εποχή.

Που τελειώνει λοιπόν η φωτογραφία, σε μια εποχή όπου τα όριά της έχουν γίνει δυσδιάκριτα έως και αόρατα; Στην εποχή του διαδικτύου συνεχώς κατακλυζόμαστε από εικόνες και φωτογραφίες σε ιστότοπους, ιστολόγια, δίκτυα κοινωνικότητας και άλλα πολλά. Είναι μήπως αυτό το τέλος μιας φωτογραφίας; Η ανάρτησή της στον δικτυακό τόπο όπου διατηρούμε ένα λογαριασμό συνοδευόμενη από το ηλεκτρονικό σχόλιο ενός φίλου (συνήθως: Wow! Nice photo!!!); Από την άλλη το διαδίκτυο υπάρχει για αυτό ακριβώς το λόγο. Για να μας φέρνει πληροφορίες από παντού, γιατί όχι και από τα συρτάρια (ή το σκληρό δίσκο) ενός καλλιτέχνη; Η Τέχνη άλλωστε δημιουργείται για να διαδίδεται στον δέκτη-θεατή και όχι για να μένει στα συρτάρια (ή τους σκληρούς δίσκους) του δημιουργού! Το μήνυμα αλλιώς χάνει την αξία του και η δημιουργία του έργου δεν έχει κανένα νόημα. Έτσι λοιπόν προέκυψε και η on-line gallery.

Από την άλλη μπορεί το τέλος μιας φωτογραφίας να είναι η απλή εκτύπωσή της σε χαρτί ή η αποθήκευσή της σε μορφή διαφάνειας και μόνο; Και τι γίνεται με την έκθεσή τους στο κοινό; Αρκεί όμως μια απλή έκθεση σε κάποιο χώρο τέχνης και οι παρευρισκόμενοι φίλοι και συγγενείς να αναφωνούν: "Ουάου! Τέλειες φωτογραφίες!!!"; Σίγουρα όχι! Αυτό που χρειάζεται η σημερινή φωτογραφία, ανεξάρτητα από το πώς επιλέγει να την παρουσιάσει ο δημιουργός της, είναι να βγει προς τα έξω. Σε όλο το κόσμο. Εκεί που είναι το πραγματικό κοινό της. Αυτοί τους οποίους θέλουμε να αγγίξουμε με τις δημιουργίες μας. Αρκεί να τους μεταδώσουμε κάτι που αξίζει να μεταδοθεί. Την πραγματική Τέχνη που έχει ανάγκη η εποχή μας.